9 Hewitt Ave, Toronto, ON M6R 1Y4

Grace Upon Grace

Date: 
December 9, 2018
  |  
Speaker: 
Rev. Dr. David Robinson
  |  
Scripture: 
Ruth
 
2

Description

Ergo hoc quidem apparet, nos ad agendum esse natos.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Apparet statim, quae sint officia, quae actiones. Ergo, si semel tristior effectus est, hilara vita amissa est? Sic enim maiores nostri labores non fugiendos tristissimo tamen verbo aerumnas etiam in deo nominaverunt. Paria sunt igitur. Nobis aliter videtur, recte secusne, postea; Quae cum magnifice primo dici viderentur, considerata minus probabantur. Duo Reges: constructio interrete.

Ergo adhuc, quantum equidem intellego, causa non videtur fuisse mutandi nominis. Sed nunc, quod agimus; Haec para/doca illi, nos admirabilia dicamus. Cur ipse Pythagoras et Aegyptum lustravit et Persarum magos adiit? Et quod est munus, quod opus sapientiae? Sed fortuna fortis; Uterque enim summo bono fruitur, id est voluptate. Frater et T. Quae similitudo in genere etiam humano apparet. Hoc ille tuus non vult omnibusque ex rebus voluptatem quasi mercedem exigit. Eaedem enim utilitates poterunt eas labefactare atque pervertere. Primum Theophrasti, Strato, physicum se voluit;

Illud mihi a te nimium festinanter dictum videtur, sapientis omnis esse semper beatos;

Idem iste, inquam, de voluptate quid sentit? Septem autem illi non suo, sed populorum suffragio omnium nominati sunt. Si verbum sequimur, primum longius verbum praepositum quam bonum. Sin autem eos non probabat, quid attinuit cum iis, quibuscum re concinebat, verbis discrepare?

Audax negotium, dicerem impudens, nisi hoc institutum postea translatum ad philosophos nostros esset. Idemque diviserunt naturam hominis in animum et corpus. Teneo, inquit, finem illi videri nihil dolere. Hos contra singulos dici est melius. Quis non odit sordidos, vanos, leves, futtiles? Sed virtutem ipsam inchoavit, nihil amplius.

  1. Honesta oratio, Socratica, Platonis etiam.
  2. Quid est igitur, cur ita semper deum appellet Epicurus beatum et aeternum?
  3. Equidem soleo etiam quod uno Graeci, si aliter non possum, idem pluribus verbis exponere.
  4. Ut scias me intellegere, primum idem esse dico voluptatem, quod ille don.
  5. Ego vero volo in virtute vim esse quam maximam;
  6. Ergo ita: non posse honeste vivi, nisi honeste vivatur?

Quis est tam dissimile homini.

Aeque enim contingit omnibus fidibus, ut incontentae sint. Terram, mihi crede, ea lanx et maria deprimet. Illud non continuo, ut aeque incontentae. Sed eum qui audiebant, quoad poterant, defendebant sententiam suam. Nunc agendum est subtilius. Nunc vides, quid faciat. Vitae autem degendae ratio maxime quidem illis placuit quieta. Hoc ipsum elegantius poni meliusque potuit. Quid in isto egregio tuo officio et tanta fide-sic enim existimo-ad corpus refers?

Minime id quidem, inquam, alienum, multumque ad ea, quae quaerimus, explicatio tua ista profecerit. Huius, Lyco, oratione locuples, rebus ipsis ielunior. Qualem igitur hominem natura inchoavit? Hoc tu nunc in illo probas. Aliter enim nosmet ipsos nosse non possumus. Id enim volumus, id contendimus, ut officii fructus sit ipsum officium.

Tibi hoc incredibile, quod beatissimum. Num quid tale Democritus? Potius ergo illa dicantur: turpe esse, viri non esse debilitari dolore, frangi, succumbere. Quid, cum fictas fabulas, e quibus utilitas nulla elici potest, cum voluptate legimus? Familiares nostros, credo, Sironem dicis et Philodemum, cum optimos viros, tum homines doctissimos. Nosti, credo, illud: Nemo pius est, qui pietatem-; Cur igitur easdem res, inquam, Peripateticis dicentibus verbum nullum est, quod non intellegatur? Id est enim, de quo quaerimus. Atque ab isto capite fluere necesse est omnem rationem bonorum et malorum.

Sic enim censent, oportunitatis esse beate vivere. Ubi ut eam caperet aut quando? Ne amores quidem sanctos a sapiente alienos esse arbitrantur. Verba tu fingas et ea dicas, quae non sentias? Nunc de hominis summo bono quaeritur; An eum discere ea mavis, quae cum plane perdidiceriti nihil sciat? Quantum Aristoxeni ingenium consumptum videmus in musicis? Tum Torquatus: Prorsus, inquit, assentior; Mihi quidem Homerus huius modi quiddam vidisse videatur in iis, quae de Sirenum cantibus finxerit. At ego quem huic anteponam non audeo dicere;

Nam adhuc, meo fortasse vitio, quid ego quaeram non perspicis. Tollitur beneficium, tollitur gratia, quae sunt vincla concordiae. Laboro autem non sine causa; Sin tantum modo ad indicia veteris memoriae cognoscenda, curiosorum.

  1. Sed quae tandem ista ratio est?
  2. Semovenda est igitur voluptas, non solum ut recta sequamini, sed etiam ut loqui deceat frugaliter.
  3. Hoc ille tuus non vult omnibusque ex rebus voluptatem quasi mercedem exigit.
  4. Nulla profecto est, quin suam vim retineat a primo ad extremum.
  5. Sed id ne cogitari quidem potest quale sit, ut non repugnet ipsum sibi.
  6. Quonam, inquit, modo?

Utinam quidem dicerent alium alio beatiorem! Iam ruinas videres. Etenim semper illud extra est, quod arte comprehenditur. Quod vestri non item. Huius ego nunc auctoritatem sequens idem faciam. Et quidem, inquit, vehementer errat; Nunc omni virtuti vitium contrario nomine opponitur. Quis non odit sordidos, vanos, leves, futtiles? Fortasse id optimum, sed ubi illud: Plus semper voluptatis? Satis est ad hoc responsum. Hoc dixerit potius Ennius: Nimium boni est, cui nihil est mali.

< Back to Sermons